Bevallingsverhalen
Het bevallingsverhaal van Latisha: “Ik wilde vroeg moeder worden en ik heb drie keer leven op de wereld gezet”
Latisha was 20 toen ze voor het eerst zwanger raakte en 21 toen ze beviel van haar eerste dochtertje in 2019. Inmiddels is ze moeder van drie meisjes. Dit is haar verhaal over zwangerschap, bevallen en steeds opnieuw haar eigen kracht vinden.
Voordat ik moeder werd
Ik was 20 toen ik voor het eerst zwanger werd en 21 toen ik beviel van mijn eerste kindje: een fantastisch meisje. Inmiddels ben ik moeder van drie geweldige dochters. Ik heb altijd geweten dat ik jong moeder wilde worden; dat gevoel zat er al vroeg in. Laatst vond ik zelfs een kinderproject van vroeger terug waarin ik had opgeschreven dat ik later twee kinderen, een hond en een man wilde. Het idee van een gezin is nooit iets geweest waar ik lang over hoefde na te denken. Ik leerde mijn partner kennen. We kregen een relatie en zijn gaan samenwonen. Ik had mijn studie afgerond en voor mijn gevoel paste het moederschap in de volgende stap van mijn leven. We waren er beiden klaar voor om ouders te worden en spraken hier vaak over.
Het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was
Mijn menstruatie was niet altijd onregelmatig, maar in de periode dat ik zwanger werd wel. Waarschijnlijk kwam dit door de stress van mijn werk destijds. Ik werkte bij een incassobureau en had dagelijks veel boze mensen aan de telefoon. Toen ik merkte dat ik over tijd was, besloot ik een zwangerschapstest te doen.
Ik was thuis toen ik testte. Toen ik zag dat hij positief was, moest ik het echt even laten bezinken. Ik was vooral overweldigd. Meteen schoten er allerlei gedachten door mijn hoofd: wat moet er allemaal gekocht worden? Wat hebben we eigenlijk nodig? Ik had daar nog geen enkel idee van. Ik liep naar boven en zei tegen mijn partner: “Je wordt papa.” Hij was zó blij. Echt oprecht blij. Dat gaf me rust. Ook onze omgeving reageerde positief. Omdat we samenwoonden en alles stabiel was, voelde het voor anderen logisch. Dat maakte het makkelijker.
De zwangerschap: een lijdensweg
Mijn zwangerschap heb ik als zwaar ervaren. Eigenlijk alle drie. Mensen zeggen vaak over zwangerschapssymptomen: “Het zijn maar drie maanden, daarna gaat het wel.” Maar voor mij voelde het als een leidensweg. Ik had een boek gelezen met een biologische uitleg over de ontwikkeling in de baarmoeder, maar wat hormonen écht met je doen, daar wordt te weinig over verteld. Je hoort veel over de ontwikkeling van de baby in je buik, maar niet genoeg over wat er met jou als vrouw gebeurt.
Ik kon gewoon niet functioneren. Misselijkheid. Overgeven. Hoofdpijn. Extreme vermoeidheid. En uien… ik kon geen uien ruiken. Als iemand uien sneed, werd ik direct misselijk. Alles rook anders. Mijn smaak veranderde. Zelfs het speeksel in mijn mond voelde anders. Je voelt je geen mens meer. Je moet je best doen om normaal voor de dag te komen terwijl je je van binnen compleet ontregeld voelt. Mijn partner hielp me erdoorheen. Hij motiveerde me. Stimuleerde me. Op momenten dat ik dacht: ik trek dit niet meer, was hij daar.
Zwangerschap is een metamorfose
Zwanger zijn is een metamorfose. Het opent intern heel veel deuren. Je gaat door een emotionele rollercoaster, maar niet alleen omdat je zwanger bent. Ook als mens. Je denkt na over wie je bent. Over wat voor moeder je wilt zijn. Over wat je wilt doorgeven. Ik heb veel gehuild. Niet alleen door hormonen, maar ook omdat er intern zoveel gebeurde. Mijn grootste angst was de bevalling. Het voelde alsof je je hand boven een muizenval hangt. Je weet dat het pijn gaat doen, maar je moet erdoorheen. En ergens heb je ook altijd dat stemmetje: als het maar goed gaat. Dat je weer thuiskomt.
Eerste, tweede en derde trimester
In het eerste trimester was ik vooral ziek en moe. Emotioneel kwetsbaar. Ik had angsten. Gaat het goed? Blijft het goed gaan? Bij mijn eerste zwangerschap gingen we op babymoon naar Spanje. Tijdens het opstijgen van het vliegtuig voelde ik haar voor het eerst schoppen. Dat moment staat me nog zo bij. Ik was bang, maar tegelijkertijd voelde ik haar. Dat gaf rust.
De controles bij de verloskundige vond ik fijn. Op het einde vond ik het veel, maar ook geruststellend. Ik had een fijne verloskundige en de echo’s waren bijzonder. Ik volgde geen cursussen. Ik deed zelf research. Zocht kanalen met zwangerschapsyoga en ademhalingsoefeningen. Ik geloof dat je baarmoeder weet wat ze moet doen. Als moeder moet je je focussen op je ademhaling. Ontspannen. Het is zo makkelijk om te verstijven. Ik vertrouwde op mijn intuïtie. Met voeding maakte ik bewuste keuzes. Als ik bijvoorbeeld tonijn wilde, nam ik een klein hapje. Niet extreem streng, maar ook niet roekeloos. Ik gebruikte soms een app voor zwangere moeders. Dat hielp.
In het derde trimester voelde mijn lichaam zwaar. Vooral bij mijn derde zwangerschap. Bij mijn jongste dochter, was ik bijna 42 weken zwanger. Dat was echt zwaar om te dragen. Ik sliep op mijn linkerzij. Met een zwangerschapskussen en nog drie andere kussens. Een soort fort om me heen. Bij alle drie ben ik getest op zwangerschapsdiabetes. Bij mijn tweede zwangerschap lag de placenta te dicht bij de uitgang. Hierdoor was er twijfel of ik natuurlijk kon bevallen of dat het een keizersnede zou worden. Uiteindelijk kon het natuurlijk. Toen het einde naderde, was ik het zwanger zijn zat. Lichamelijk was het te zwaar. Bevallen voelde bijna als een opluchting.
Mijn bevallingsverhaal: het begin van de bevalling
Ik denk dat vrouwen zich kunnen voorbereiden door hun lichaam tijdens de zwangerschap te trainen. Ademhalingsoefeningen. Zwangerschapsyoga. Ontspanning van de baarmoeder. Maar uiteindelijk moet je in je eigen bubbel durven gaan. Ik wilde niets horen over horrorverhalen van anderen. Ik wilde in mijn eigen kracht blijven. Ik had geen vast geboorteplan. Ik had een open blik. Geen verwachtingen. Dan kun je het moment nemen zoals het komt.
Bij alle drie begon het ’s nachts. Bij mijn eerste werd ik om vier uur ’s ochtends wakker van de pijn. Je weet dan: dit is het. Dit is echt. Ik ging onder de douche. De weeën wegpuffen. In mijn eigen bubbel. Bij mijn eerste kindje duurde het drie dagen voordat het echt doorzette. Dat was mentaal zwaar. Bij mijn derde ging het juist heel snel. Bij alle drie ben ik in het ziekenhuis bevallen. Dat was een bewuste keuze. Ik wilde niet thuis bevallen.
Tijdens de bevalling
Bij mijn eerste bevalling waren mijn moeder en mijn partner erbij. Bij de laatste twee alleen mijn partner, omdat mijn moeder op de andere kinderen paste. Mijn partner en ik waren een team. Hij liet me in mijn bubbel. Dat vroeg ik ook van hem. Mijn tweede bevalling was mijn eerste badbevalling. De ervaring dat water pijnverlichtend werkte tijdens mijn eerste bevalling, heeft ervoor gezorgd dat ik bij de daaropvolgende kinderen opnieuw voor een badbevalling heb gekozen. Dat voelde voor mij natuurlijker en rustiger.
De laatste twee bevallingen waren dus in bad. Dat voelde heel anders dan op bed. Ik heb geen pijnstilling gehad; dat was mijn keuze. Niet omdat het moest, maar omdat ik op mijn lichaam wilde vertrouwen. Ik vind dat iedereen moet doen wat voor haar het meest draaglijk voelt. Wat ik nooit vergeet, is de opluchting wanneer de baby er is en je het eerste geluid hoort. Bij mijn tweede kindje was zij direct heel rustig na de geboorte en niesde ze. Doordat zij zo zen was, schrok ik even. Ik had het geluid van huilen verwacht. Mijn andere kinderen huilden wel meteen. Dat moment, en het verschil tussen hen, staat me nog altijd bij.
Ik heb bij alle drie de navelstreng laten uitkloppen. Dat voelde natuurlijker. Bij de eerste heeft mijn moeder de baby aangepakt. Bij de andere twee heb ik dat zelf gedaan. En dan dat moment: je hebt negen maanden gedragen en ineens ligt ze daar. Je weet dat het elk moment mis kan gaan, maar als je haar hoort huilen, valt alles van je af. Na alle drie de bevallingen voelde ik me meteen weer mens. De misselijkheid was weg. Dat zware gevoel was weg. Ik kon weer bewegen. Ik heb geen scheuren gehad. Misschien omdat ik tijdens mijn zwangerschappen bleef trainen en mijn lichaam fit hield.
Kraamtijd en herstel
De eerste keer vond ik de kraamverzorgster heel fijn. Ik wist niet wat ik moest doen. Bij de tweede en derde keer liepen we elkaar sneller in de weg en heb ik de kraamzorg eerder laten stoppen. Ik wist inmiddels hoe het werkte. Na mijn eerste zwangerschap schrok ik van mijn buik. Het voelde leeg. Puddingachtig. Bij de andere twee wist ik hoe ik sneller kon herstellen. Ik begon meteen met bekkenbodemoefeningen. In de eerste kraamweek konden ze mijn baarmoeder al goed voelen. Na vier maanden paste ik mijn oude kleren weer. Maar dat is discipline. Elke dag iets doen. Al is het maar vijf procent. Op lange termijn geeft dat resultaat. Ik luister naar mijn lichaam. Je bent negen maanden zwanger, maar het duurt twee jaar om weer jezelf te worden. Zet geen druk op jezelf. Maak bewuste keuzes. Kies elke dag, al is het maar een paar minuten, voor je lichaam.
Reflectie
Ik kijk trots terug. Ik heb drie keer leven op de wereld gezet. Ik ben de poort waardoor mijn dochters hier zijn gekomen. Ik hoop dat vrouwen beseffen dat ze invloed hebben op hun situatie. Je bent sterker dan je denkt. Geloof in jezelf. Je kan het. Ik wil hen meegeven dat ze niet bang hoeven te zijn. Dat ze op zichzelf mogen vertrouwen.