Bevallingsverhalen

Bevallingsverhaal: “Ik deed twee keer mijn zwangerschap en bevalling alleen”

In dit bevallingsverhaal deelt een moeder haar ervaring met twee zwangerschappen en bevallingen die ze grotendeels alleen doormaakte. Ze vertelt open over ziek zijn, teleurstelling, kracht en hoe ze haar bevalling heeft ervaren. Twee keer, op totaal verschillende manieren.

Voordat ik moeder werd

Ik kreeg mijn eerste kindje toen ik 27 was, in 2018. Mijn tweede kreeg ik toen ik 33 was. Eigenlijk had ik veel eerder verwacht moeder te worden. Vanaf mijn 25e was ik daar al mee bezig. Met mijn toenmalige partner probeerden we zwanger te worden, maar het lukte niet. Maanden gingen voorbij. Elke maand hoop, elke maand teleurstelling. Op een gegeven moment dacht ik echt dat ik geen kinderen kon krijgen. Dat idee ging in mijn hoofd zitten. We zijn uiteindelijk uit elkaar gegaan. Daarna leerde ik iemand anders kennen. Het moederschap was op dat moment niet iets waar ik actief mee bezig was. Ik had het ergens losgelaten. Tot ik ineens zwanger bleek te zijn.

De zwangerschap: tussen ongeloof en misselijkheid

Ik woonde alleen in het buitenland, ver weg van mijn familie. Een vriendin zei op een gegeven moment tegen me: “Je spuugt wel heel veel.” Ik wuifde het eerst weg. Maar ergens begon het te knagen. Ik werd zwanger door de pil heen. Ik deed een test op mijn verjaardag. Dat moment vergeet ik nooit. Ik keek naar die test en mijn eerste gevoel was schrik. Ik vertelde het aan mijn moeder. Zij zei: “Kom naar Nederland. Je familie is hier.” En dat heb ik gedaan. Ik ben teruggekomen omdat ik niet alleen wilde zijn, ook al had ik besloten dat ik dit wél alleen ging doen. Mijn relatie met mijn partner was ingewikkeld. Zijn reactie was niet wat ik had gehoopt. Niet bij de eerste. En later ook niet bij de tweede zwangerschap. Dat blijft iets wat pijn doet.

Zwanger door de pil heen

Eerste zwangerschap: zwaar en eenzaam

Mijn eerste zwangerschap was mentaal echt zwaar. Ik deed twee keer mijn zwangerschap en bevalling alleen. Overal om mij heen zag ik vrouwen die samen zwanger waren. Met een partner. Met steun. Voor mij voelde het anders. Ik stond er blanco in. Natuurlijk had ik verhalen gehoord van mijn zussen. Ik had nichtjes en neefjes. Maar het is anders als het je eigen eerste kindje is. Het blijft eng. Ik was extreem ziek. Ik gaf zoveel over dat ik medicatie van de huisarts kreeg om überhaupt iets binnen te kunnen houden. Ik kon geen water binnenhouden. Niks bleef zitten. Ik was constant misselijk. Toch vond ik het ook leuk en spannend. Ik keek uit naar mijn baby. Ik keek bevallingsvideo’s om mezelf voor te bereiden. Ik wilde weten wat me te wachten stond. Voor mij was de bevalling daardoor niet per se eng. Ik was wel zenuwachtig.

Omdat ik rookte, werd ik medisch begeleid in het ziekenhuis. Dat gaf ergens ook rust. Op een gegeven moment besloot ik bewust rust te zoeken in mijn hoofd. Ik dacht: mijn kind voelt alles wat ik voel. Ik moet dit loslaten. Dat probeerde ik. Maar zwaar bleef het. Hoe ik mijn zwangerschap en bevalling heb ervaren, wens ik geen enkele vrouw toe om het alleen te moeten doen.

Tweede zwangerschap: nog zwaarder

Mijn tweede zwangerschap voelde anders. Het begin was hetzelfde: weer geen blije reactie van mijn partner. We hadden nog steeds een lastige verstandhouding. Ik vertelde het hem pas later. Ik weet niet hoe het voelt om fijn zwanger te zijn samen. Om het echt samen te doen. Dat vind ik jammer. Ook deze zwangerschap was ik extreem ziek. Bij de tweede kon ik nog wel water binnenhouden, maar ik was opnieuw heel ziek.

Waar ik de eerste keer nog enthousiast en nieuwsgierig was, wilde ik bij de tweede vooral dat de zwangerschap snel voorbij zou gaan. Ik had veel pijn. Ik kon amper lopen. Ik ben een buikslaper. Dat kon natuurlijk niet meer. Ik moest op mijn linkerzij slapen met een voedingskussen. Bij mijn eerste zwangerschap sliep ik nog redelijk goed. Bij de tweede kwam ik moeilijk in slaap en was ik onrustig. Ook bij deze zwangerschap stond ik onder medische controle, omdat mijn baby wat kleiner was. Dat maakte me onrustig. Ik wist niet wat ik kon verwachten.

Mijn eerste bevalling: luisteren naar mijn lichaam

Op 20 januari rond 19:00 uur ’s avonds kreeg ik een raar gevoel. Ik ging naar de wc. Toen ik mijn ondergoed naar beneden deed, kwam er water uit. Ik belde de verloskundige. “Je vliezen zijn gebroken,” zei ze. En meteen daarna begonnen de weeën. Ze bleven lang aanhouden. Maar ik had pas 1 centimeter ontsluiting. Ik lag op bed met zoveel pijn. Uiteindelijk gingen we naar het ziekenhuis. Het voelde alsof mijn baby niet bij de verloskundige wilde komen. Ik werd overgedragen aan de gynaecoloog. Het was toen half twaalf ’s avonds. Ik kreeg een ruggenprik. De arts zei nog: “Het kan zijn dat je het voelt.” Maar ik voelde de prik niet. Hij zette hem terwijl ik een wee had.

Rond 06:15 in de ochtend begon ik weer pijn te voelen. Ik zei tegen de gynaecoloog dat ik het gevoel had dat ik moest poepen. Dat bleek persdrang. Ik had pijn. Ik was bang. Maar ergens ging het ook goed. Ik zei tegen mezelf: luister naar je lichaam. En toen was ze daar. Mijn meisje. Ik had geen scheurtjes. Ik moest nog wel in het ziekenhuis blijven. Maar ik voelde vooral opluchting. Bij mijn eerste bevalling waren mijn moeder, mijn zus en een vriendin erbij. Dat gaf me steun. Als ik terugkijk op mijn eerste bevalling, hoe ik die bevalling heb ervaren, dan was het ondanks de pijn iets waar ik kracht uit haalde.

Mijn tweede bevalling: ingeleid en onverwacht snel

De tweede bevalling was totaal anders. Omdat mijn baby kleiner was, werd ik ingeleid. Dat vond ik eng. Bij een natuurlijke bevalling doet je lichaam het zelf. Dit voelde anders. Opeens is daar pijn. Je voelt het niet aankomen. Ik kreeg een prik voor de weeënopwekkers. Ik vroeg om een ruggenprik. Maar toen ze naar mijn centimeters keken, bleek dat ik al mocht persen. Alles ging zo snel. Binnen twee uur was hij er. Die snelheid heeft iets met me gedaan. Het voelde alsof ik geen controle had. Alsof het me overkwam. Bij de tweede bevalling waren mijn twee zussen erbij. Ook dat was steun, maar het voelde anders dan de eerste keer. Bevallen van een ingeleide bevalling is echt niet hetzelfde als wanneer je lichaam het zelf op gang brengt. Dat heb ik duidelijk gevoeld.

Herstel & kraamtijd: de eerste uren en dagen

Na beide bevallingen had ik fijne kraamverzorgsters. Dat was echt belangrijk. Ik had een klik met hen en dat maakt zo’n kraamtijd heel anders. Als die klik er niet is, loopt het niet lekker. De eerste uren na de bevalling waren intens maar ook rustig. Ik was niet bang om te plassen of naar de wc te gaan. Dat viel me mee. Mijn lichamelijk herstel ging eigenlijk snel. Geen grote complicaties. Geen angst om weer te bewegen.

Mijn lichaam na de zwangerschap en bevalling

Wat ik wel moeilijk vond, was naar mezelf kijken na het bevallen. Je lichaam is niet meer hetzelfde. Alles verandert. Je buik, je huid, hoe je je voelt in je kleding. Je moet wennen aan een nieuw lichaam. Dat is iets waar weinig over gesproken wordt. Maar het is er wel. Met mijn eerste kindje ben ik na zes maanden weer gaan sporten. Met de tweede moest ik weer op gang komen. Twee kinderen vragen meer. Je moet je ritme opnieuw vinden. Maar ik heb ook geleerd dat je niet alleen moeder bent. Je moet ook voor jezelf zorgen. Je moet ook leven en jezelf niet vergeten.

Wat het mij heeft gebracht

Ik ben sterker geworden. In alles. Twee keer zwangerschap en bevalling grotendeels alleen meemaken doet iets met je. Het maakt je harder op sommige punten, maar ook zachter. Als ik terugkijk op mijn bevallingsverhaal, dan denk ik vooral: ik heb het gedaan. Twee keer. Wat ik vrouwen wil meegeven vanuit mijn ervaring met zwangerschap en bevalling, is dat het echt uitmaakt met wie je kinderen krijgt. Het is zwaar om het alleen te doen. Het is fijn om iemand te hebben waar je op kunt leunen. Iemand die er is als jij het even niet meer weet of kracht nodig hebt.