Bevallingsverhalen
Bevallingsverhaal: “Ik voelde me alleen, maar ik zette toch mijn eerste kindje op de wereld”
In dit bevallingsverhaal deelt een moeder van drie kinderen haar ervaring, omdat ze weet hoe waardevol herkenning kan zijn voor andere vrouwen. Dit is haar verhaal over haar eerste zwangerschap en bevalling. Een periode die ze beschrijft als één van de meest heftige uit haar leven.
Een bijzonder begin
Ik was 21 toen ik zwanger werd van mijn eerste kindje en 22 toen ik beviel in 2014. Inmiddels heb ik drie kinderen. Drie jongens. Mijn tweede werd geboren in 2023 en mijn derde in 2025. Er zit veel leeftijdsverschil tussen mijn oudste en de andere twee. Ik heb drie totaal verschillende zwangerschappen en bevallingen meegemaakt. Maar als ik terugga naar het begin, dan blijft vooral mijn eerste zwangerschap me bij. Omdat die best zwaar was en omdat er zoveel meer speelde dan alleen “ik krijg een baby”.
HET MOMENT DAT IK ONTDEKTE DAT IK ZWANGER WAS
Ik zat niet aan de pil. Twee jaar lang hadden mijn vriendje en ik geen anticonceptie gebruikt en ik werd niet zwanger. Ik vroeg me zelfs af of ik wel kinderen kon krijgen. Ik was al bij de huisarts geweest om bloed te prikken en onderzoeken te doen. En ergens in die periode voelde ik me raar. Niet echt misselijk, niet echt ziek. Gewoon anders. Ik dacht: ik ga toch een zwangerschapstest doen. Twee dagen later kreeg ik de uitslag van mijn bloedtest binnen. Ik was zwanger. Het was gek, want ik had geen duidelijke symptomen gehad. Geen overduidelijke signalen. Het overviel me.
Zijn reactie en wat daarna gebeurde
Toen ik het mijn vriendje vertelde, was ik bang voor zijn reactie. Hij schrok ook. Het was niet de reactie waar je op hoopt als je vertelt dat je samen een kind krijgt. We waren jong. Zijn ouders waren niet blij. Hij komt uit een gelovig gezin en de situatie werd niet geaccepteerd. Zijn ouders hebben hem naar het buitenland gestuurd, naar het land waar hij geboren is. Acht weken is hij weggeweest. Ik heb hem in die tijd niet gezien. We spraken via Messenger en andere manieren, maar het was moeilijk. Heel moeilijk. Mijn gedachten gingen steeds naar het idee dat ik dit als vrouw niet alleen wil doen. Ik was zwanger van mijn eerste kindje en ik voelde me alleen. Natuurlijk had ik mijn moeder en mijn zussen. Maar dat is anders. Zo had ik mijn eerste zwangerschap niet voorgesteld.
ZWANGERSCHAP: ZIEK EN GESTREST
Mijn eerste zwangerschap was fysiek zwaar. Ik was misselijk. Constant. Ik kon bijna niets eten behalve wortels. De misselijkheid hield aan tot 25, 26 weken. Dat is bijna de hele zwangerschap. Bij de 20-wekenecho waren mijn moeder en mijn oudste zus erbij. Dat moment was mooi. Even alleen focus op het kindje in mijn buik. Maar mentaal zat ik er anders bij. De situatie was niet ideaal. Er speelde zoveel. Relatie. Familie. Onzekerheid. Word ik straks een alleenstaande moeder? Die gedachte heeft vaak door mijn hoofd gespookt.
Halverwege mijn zwangerschap liep ik met mijn moeder over de markt. Daar kwam ik mijn schoonmoeder tegen. Ze zag me. Maar ze deed alsof ze me niet kende. Ik ben op haar afgestapt en vroeg of ze wist wie ik was. Ze deed alsof dat niet zo was, toen zei ik dat ik de vriendin was van haar zoon. Ze werd stil en kapte het gesprek af. Mijn moeder was er klaar mee. En ergens was ik dat ook. En dat was dat.
Mijn bevalling: de nacht dat het begon
De nacht dat ik ging bevallen was ik bij een vriendin. Mijn moeder en mijn zus waren erbij toen het doorzette. Mijn vriendje is uiteindelijk ook gekomen. Hij was weer terug in Nederland. Ik had weeën. Urenlang. In totaal duurde het twintig uur. De ontsluiting bleef uit. Ik had wel weeën, maar het zette niet door. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht. In het ziekenhuis kreeg ik weeënopwekkers. Wat daarna gebeurde voelde als een storm. De weeën kwamen achter elkaar. Geen pauze. Geen rust. In vier uur tijd ging ik van 4 naar 7 centimeter ontsluiting. Ik vroeg om pijnstilling. Maar ze rekten het moment. En toen ik op 7 centimeter zat, mocht het niet meer. Het voelde alsof ik doodging. Echt. Zo intens was het.
Uiteindelijk moest mijn baby met een vacuümpomp gehaald worden. Ik werd ingeknipt. Gelukkig tijdens een wee, maar ik voelde het wel. Daarna werd ik gehecht. Dat deed ook pijn. Maar daar was hij ineens.
het eerste moment na de bevalling
Ondanks alles, de pijn, de angst, de chaos was daar ineens mijn kind. Een jongen. Twintig uur weeën. Stormen van pijn. Twijfels. En dan ineens ligt hij daar. Dat moment vergeet ik nooit. Ik was gelijk verliefd. Mijn schoonvader kwam de baby regelmatig bekijken. Mijn schoonmoeder niet. Twee maanden later werd ik plotseling gebeld. Zij vroeg of ik langs wilde komen om te praten. Ik begreep er niets van. Ik was er eigenlijk wel klaar mee. Toch ben ik samen met mijn moeder gegaan. Toen we aankwamen, schrok ik. Er was een babyfeest georganiseerd. Een soort babyshower. Ik had mijn zoontje ook bij me. Ik was compleet verrast. We hebben het uitgesproken. Ze bood haar oprechte excuses aan. Mijn moeder heeft duidelijke afspraken gemaakt met mijn schoonfamilie. De relatie begon met bagage maar met wat tijd heb ik het kunnen loslaten.
Hoe ik terugkijk op mijn eerste zwangerschap
Wat ik belangrijk vind om te zeggen: De jongen waar ik het over heb de vader van mijn eerste kind is nu de vader van al mijn drie kinderen. Wij zijn getrouwd. Het begin was pittig. Heel pittig. Maar het is goed gekomen. Wat ik graag wil zeggen is dat elke zwangerschap een eigen identiteit heeft. Elke bevalling heeft een eigen verhaal. Dit was dat van mij. Als ik terugkijk, zie ik een jonge vrouw, een meisje die zich alleen voelde, maar toch doorging. Ik heb gevoeld hoe het is om te twijfelen. Om bang te zijn. Om pijn te hebben. Maar ik heb ook gevoeld hoe sterk je kunt zijn, zelfs als je denkt dat je het niet bent. En dit verhaal heeft mij gevormd.