Sommige zwangerschappen beginnen met twijfel en eindigen in verwondering. Jade was 23 toen ze onverwacht zwanger bleek. Een jaar eerder had ze nog gehoord dat zwanger worden waarschijnlijk moeilijk zou zijn.
Het begin van mijn verhaal
Ik was 24 toen ik in 2025 beviel van mijn zoontje. Ik was 23 toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Een jaar daarvoor had ik te horen gekregen dat ik waarschijnlijk heel moeilijk kinderen kon krijgen. Dat het via pillen moest, met hormonen om het op te wekken. Dus zwanger worden stond niet echt op mijn radar. Ik dacht dat het niet zomaar zou gebeuren. Moederschap voelde wel altijd als iets wat ik later wilde. Maar niet toen. Ik zat nog op school. Mijn vriend en ik hadden het er wel over gehad, maar het was geen concreet plan. Maar achteraf is het onze grootste blessing.
De zwangerschap: tussen ongeloof en misselijkheid
Ik merkte het aan mijn borsten. Ze waren donkerder. Ik was misselijk en had last van maagzuur. Maar ik ben niet meteen gaan testen. Ik dacht: dit kan het niet zijn. Ik had tenslotte gehoord dat ik moeilijk zwanger kon worden. Rond november 2024 deed ik toch een test. Gewoon thuis, samen met mijn vriend. Hij was erbij. We waren geschrokken. Daarna heb ik nog twee andere testen gedaan om het zeker te weten. Toen we het zeker wisten, hebben we het meteen verteld aan mijn moeder, vader, schoonmoeder en mijn broer en zussen. Ze moesten huilen. Iedereen was blij. Dat maakte het ook ineens echter.
Ik heb de zwangerschap echt op me af laten komen. Ik wilde mezelf niet bang maken met verhalen over hoe het zou zijn om zwanger te zijn. Ik had er in het begin een heel ander beeld van. Ik wist niet dat je zó misselijk kon worden. Op de kwaaltjes was ik niet voorbereid. Tot week 20 was ik misselijk. Het was heftig. In het eerste trimester was ik vaak duizelig maar had ik nog geen last van misselijkheid. In mijn tweede trimester werd de misselijkheid opeens heftig. Ik ging veel spugen. Als ik ’s ochtends meteen iets at, kon ik het iets tegenhouden of verminderen. Ik vond het spannend om zwanger te zijn. Het was niet gepland. Ik zat nog op school en dacht veel na over hoe we dit gingen doen als ouders. Hoe vind je balans? Hoe combineer je alles?
Het moment dat ik mijn baby voor het eerst voelde
Ik voelde de baby voor het eerst rond de 16 à 18 weken. Ik lag thuis op de bank. Het was heel licht. Ik wist niet zeker of het hem was. Maar ergens wist ik het wel. Ik hield me aan de ‘’regels’’ rondom voeding. Wat je wel en niet mag eten. Maar ik vond het niet lastig. Wat ik niet mocht eten, at ik eigenlijk al niet. Mijn cravings waren vooral gezonde dingen.
Fysiek vond ik mijn zwangerschap zwaar. Mijn baby was groot en ik voelde dat. Lopen was soms echt veel. Mijn lichaam moest hard werken. Ik kon niet goed op mijn rug slapen, maar met een zwangerschapskussen ging het op mijn zij beter. Ik sliep lange uren, maar voelde me nooit echt uitgerust. En ik was bang voor de bevalling. Dat was echt mijn grootste angst. Daarom keek ik ook niet veel naar andere bevallingsverhalen. Ik wilde mezelf niet gek maken. Ik keek niet uit naar het bevallen. Wel naar het moment dat ik mijn baby zou zien. Als ik denk aan mijn zwangerschap en bevalling samen, dan was het ondanks alles het mooiste wat ik heb meegemaakt.
De bevalling: ingeleid in het ziekenhuis
Ik ben met 38 weken ingeleid omdat mijn zoontje aan de grote kant was. We kwamen voor een echo en ik had al aangegeven dat ik last had van bepaalde dingen. Tijdens de echo zeiden ze dat de baby best zwaar was. Ik mocht zelf kiezen. Natuurlijk bevallen kon ook, maar ze verwachtten dat hij dan tot 41 weken zou blijven zitten omdat hij comfortabel lag. We werden doorgestuurd naar de gynaecoloog om te kijken hoe groot hij echt was en of inleiden nodig was. Op 12 juli hadden we het gesprek. Die zaterdag werd ik al ingeleid. In het ziekenhuis begonnen ze met hartfilmpjes. Daarna kreeg ik een ballonkatheter in mijn baarmoedermond. Die moest 12 uur blijven zitten. Dat deed veel pijn. Ik voelde druk en krampen. Het was niet prettig. Ik kon wel lopen, maar niet te veel. Dus dat deed ik ook niet.
Daarna haalden ze de ballon eruit. Je moet rond de 6 of 7 centimeter zitten qua score om echt ingeleid te worden. Toen kreeg ik pilletjes om weeën op te wekken. Ze zeiden dat het soms nog een week kon duren. We hebben de hele dag in het ziekenhuis gezeten. Ik ging er niet vanuit dat het die dag zou starten. Om half 8 hoorde ik ineens een soort knap. Ik wist niet wat het was. Mijn vliezen waren gebroken, maar ik zag nog geen vruchtwater. Ik drukte op de bel en vroeg of mijn vliezen waren gebroken. Ze zeiden van niet. Toen ging ik naar de wc en toen ik opstond kwam alles eruit. Vanaf dat moment ging het heel snel. Een weeënstorm. Om de minuut. Het was zo heftig. Ik had toen 2 à 3 centimeter ontsluiting en gaf aan dat ik een ruggenprik wilde. Ze namen me mee en legden uit wat het inhield en wat de nadelen waren. Maar ik had daar geen aandacht voor. Ik wilde rust.
De ruggenprik en het moment van persen
Door de weeën heb ik de ruggenprik niet gevoeld. Ik wist ook niet dat het zo’n grote naald was. Dat zag ik later pas. Na de ruggenprik voelde ik rust. Ik kon weer normaal praten. Daarvoor was ik heel stil en incasseerde ik alles. Na de ruggenprik kreeg ik de drang om te slapen. Mijn ontsluiting ging van 3 naar 9 centimeter in een aantal uur. Toen werd ik naar een andere kamer gebracht. De weeën voel je met een ruggenprik anders. Meer als een soort druk. Een poepdrang. Ik drukte op de bel omdat het zo intens voelde. Ze kwamen kijken en zeiden: de bevalling gaat nu beginnen. Vanaf dat moment duurde het drie minuten. Drie minuten persen. En hij was er. Ik weet nog dat het ineens stil werd in mijn hoofd. Alsof alles even stopte. Mijn zoontje. Dat moment kan ik niet anders omschrijven dan… zo mooi en bijzonder.
Herstel & kraamtijd: mijn lichaam na de bevalling
Ik had er een schaafwondje aan overgehouden, als je snapt wat ik bedoel. Verder voelde mijn lichaam oké. Ik kon moeilijk lopen omdat de ruggenprik nog niet helemaal was uitgewerkt. Plassen brandde echt heel erg. Ik beviel om 23:00 uur. Omdat ik een ruggenprik had gehad, moest ik een nacht in het ziekenhuis blijven. De volgende dag om 12:00 uur mochten we naar huis. Toen ik naar mezelf keek, voelde ik bewondering. Hoe mijn lichaam eruit zag na het op de wereld zetten van een kind. Ik keek er anders naar. Met respect. De kraamtijd heb ik als peaceful ervaren. We hebben bewust rust gehouden. In de eerste weken kwam er niet veel bezoek. Dat was een keuze. Dan krijg je ook minder ongevraagd advies.
Mijn herstel ging goed. Natuurlijk moest mijn lichaam herstellen. Bloedverlies, lopen wat wennen was maar het voelde oké. Na zes weken probeerde ik weer te sporten. Dat vond ik wennen. Ik kwam er niet meteen in. Ik besloot eerst te focussen op mijn voeding, ook omdat ik borstvoeding gaf. Er zit een stukje rouw in om je oude lichaam. Hoe je eruitzag. Maar dit is nu wie je bent. Dat moet je loslaten. Ik vond zwanger zijn iets heel moois. Als ik ooit niet meer hier zou zijn, dan zijn dit de momenten die ik opnieuw zou afspelen in mijn hoofd voordat ik de wereld zou vertrekken.